2006 week 10

The day after

“Er is er maar één die de gezamenlijke verantwoordelijkheid op zich kan nemen en dat ben ik”, sprak Jozias van Aartsen. Ik dacht dat we gemeenteraadsverkiezingen hadden, maar daar dachten ze in Den Haag kennelijk heel anders over. Het is toch wel vrij uniek dat een landelijke lijsttrekker wegens tegenvallende resultaten van lokale verkiezingen vertrekt. Nog opmerkelijker is dat Marc Rutte, de man die achter de schermen de campagne leidde, dus de echte eindverantwoordelijke voor deze zeperd, nu de gedoodverfde opvolger is. Blijkbaar ligt de verantwoordelijkheid in de politiek niet bij de verantwoordelijke, maar bij degene die de verantwoordelijkheid in het openbaar op zich neemt.
Ik heb het idee dat door partijen en politici meer landelijke consequenties worden getrokken uit gemeenteraadsverkiezingen dan uit de Kamerverkiezingen. De gemeenteraadsverkiezingen zijn gebombardeerd tot een generale repetitie voor het echte werk. Als je daar faalt, moet je redden wat er te redden valt. De lessen van Pim, noemen ze dat. Deze lessen houden in dat je je oor zoveel mogelijk laten hangen naar het domme volk en dat je dat volk het idee moet geven dat je ze serieus neemt. Een succesvolle politicus verstaat de kunst van het liegen. De kleinkunstacademie zou er een ideale vooropleiding voor zijn! Vier jaar geleden betekenden de gemeenteraadsverkiezingen het begin van het einde van Ad Melkert. De uitslag had hij nog wel kunnen overleven, maar bij het daaropvolgende afsluitende lijsttrekkersdebat tekende hij zijn politieke doodsvonnis. Aan die tafel maakte hij een rampzalig indruk en toonde hij zich een zeer slecht verliezer. Melkert had er verstandig aan gedaan toen al zijn conclusies te trekken, maar hij modderde voort tot de Kamerverkiezingen met desastreuze gevolgen.
Tijdens het afsluitende lijsttrekkersdebat na de huidige gemeenteraadsverkiezingen herhaalde de geschiedenis zich. Nu toonde Jozias van Aartsen zich een opmerkelijk slecht verliezer. Maar meer nog viel mij een enorme generatiekloof op. Links zaten vrolijke, spontane en relatief jonge mensen, die met humor en kwinkslagen zichzelf konden relativeren. Rechts zatten twee chagrijnige grijze en stijve Haagse heren met hangende mondhoeken en een oude- politiek-en-achterkamertjes-uitstraling van hier tot Tokio! Tussen hen in zat een verdwaalde jonge spring-in-het-veld die met haar partij volledig de weg kwijt is en eigenlijk liever aan de overkant had gezeten. Voor het debat überhaupt was begonnen stond links, alleen al op uitstraling en het plaatje, met tien tegen nul voor! Het viel me nog mee, dat Jan, Wouter en Femke niet spontaan in zingen zijn uitgebarsten: “het is stil aan de overkant!” om vervolgens met een oranje nazihelm op de polonaise te dansen!
De “oude politiek” is niet volledig door Fortuijn opgeruimd. Bij de VVD zat die generatie er nog steeds. Grijze mannen van ver over de politieke houdbaarheidsdatum. En iets wat over de houdbaarheidsdatum is wordt vanzelf zuur! Zo ook Van Aartsen en hij heeft het bederf zelf, zij het wat laat, perfect aangevoeld. Zijn truc om Hans Wiegel uit de hoge hoed te toveren heeft jammerlijk gefaald. Het oude pafferige kereltje uit het bejaardenhuis “Vergane Glorie” kan rustig achter de geraniums blijven zitten en hoeft in Den Haag geen vunzige spelletjes te komen spelen met Alexander de Grote! Die naamspelletjes zijn zo makkelijk: Hans Worst! Deze worst wordt door de VVD al jarenlang aan een hengeltje aan de kiezer voorgehouden. Hans Worst, de magiër van Diever, die helaas niet bekend is van de grote verdwijntruc, maar van de grote come-backtruc!
Nu ook bij de VVD het nieuwe bloed gaat stromen zijn de komende Kamerverkiezingen nog lang geen gelopen race. Marc Rutte kan Wouter Bos in uitstraling, spontaniteit en menselijkheid naar de kroon steken. Balkenende en de zijnen zullen er alles aan doen om een heel jaar Sinterklaas te spelen. Kiezers zijn omkoopbaar. En als het CDA tijdig inziet dat Balkenende gewisseld moet worden, dan komt die linkse meerderheid er nooit. Want in één ding had Jozias van Aarsten gelijk. “Er is er maar één die de gezamenlijke verantwoordelijkheid op zich kan nemen”. Alleen is Jozias zijn arrogantie en grootheidswaan nog niet kwijt. Die ene heet niet Jozias, maar Jan Peter.


Tim van der Sluijs






Deze pagina is onderdeel van de website www.cabaret.nl. De cabaret-database van Nederland.
Een actueel overzicht van cabaret, kleinkunst en stand-up comedy.